"Psychopaci" Stephen Seager

 

"Zabiłem moich najbliższych przyjaciół – rzekł wolno. – Jaki człowiek robi coś takiego?
Wysunąłem się zza stołu.
Taki, który jest chory – odparłem, podchodząc do drzwi. – Dlatego jesteś tu, a nie w więzieniu".

Kiedy psychiatra Stephen Seager rozpoczął pracę w kalifornijskim szpitalu psychiatrycznym Gorman State, nazywanym powszechnie Gomorą, pracował w niejednej tego typu placówce. Jednak do tego, co zobaczył, przeżył i z kim miał do czynienia w środku, nie mógł przygotować się w żaden sposób.

Książka Seagera to szczera, refleksyjna i porywająca relacja doświadczeń z terapii prowadzonych w Gorman State. Psychiatra pozwala nam zajrzeć do przerażającego świata zamieszkanego przez najgorszych psychopatów, do którego tylko nieliczni mają wstęp.

Gorman State to miejsce, w którym panuje niewyobrażalna przemoc.

Opis książki

 

 

 

Autor: Stephen Seager

Tytuł oryginalny: Behind the Gates of Gomorrah: A Year with the Criminally Insane

Język oryginalny: angielski

Tłumacz: Zaus Jan S.

Kategoria: Literatura piękna

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik

Rok pierwszego wydania: 2014

Rok pierwszego wydania polskiego: 2020

Liczba stron: 408

 

 

 

     Książka pt. "Psychopaci" Stephena Seagera już od roku czekała na swoją kolej na mojej półce i kusiła by ją wreszcie przeczytać. Po tylu miesiącach nareszcie po nią sięgnęłam z wielką nadzieją, że nie będę mogła oderwać się od lektury, która swoją treścią wbije mnie w fotel. Czy tak faktycznie było? Niestety mam nieco mieszane odczucia.

     W tej pozycji znajdziemy historię lekarza, który zaczął pracę w szpitalu psychiatrycznym Gorman State do którego trafiają kryminaliści popełniający swoje zbrodnie pod wpływem, przynajmniej według niektórych, choroby umysłowej. To z jakim niebezpieczeństwem jak i momentami ogromnym okrucieństwem musiał zmagać się w swojej pracy autor opisał właśnie na kartach tej książki. Jako, że są to przeżycia lekarza to nie zamierzam oceniać samej historii jako takiej. Jednak dla mnie to co tu przeczytałam było momentami naprawdę przerażające, choć po samym opisie tej pozycji spodziewałam się czegoś nieco bardziej oddziałującego na psychikę czytelnika. Dodatkowo znalazło się kilka dość nużących rozdziałów, które dotyczyły na przykład poszukiwania konkretnych badań i wyników oraz ich omówienie, które mnie akurat nie do końca interesowały. Nie mniej jednak z zainteresowaniem śledziłam opisywane tu wydarzenia ze szpitala i historie związane z pacjentami.

     Styl autora zaskakująco lekki w odbiorze. Miałam pewne obawy czy nie będzie tu zbyt dużo niezrozumiałych zagadnień dla takiego laika jak ja, jednak jeśli coś się takiego pojawiło to było to odpowiednio wytłumaczone. Podczas lektury nie czułam się potraktowana jak debil i byłam w stanie szybko przebrnąć przez tę pozycję. Wydanie papierowe, które miałam okazję czytać moim zdaniem zostało bardzo dobrze przygotowane, a jedyny mój zarzut wobec niego to klejone strony za którymi po prostu nie przepadam, ale o tym już wielokrotnie wspominałam na moim blogu.

     "Psychopaci" to pozycja po której spodziewałam się nieco więcej mrożących krew w żyłach historii ze względu na miejsce w którym pracował autor. Nie mniej jednak nie żałuję, że wreszcie przeczytałam tę książkę, a wieczór który na nią poświęciłam nie był czasem kompletnie straconym. Jeśli lubicie podobne klimaty to może ten tytuł Was zainteresować.

     Moja ocena: 6/10.

"Planeta K. Pięć lat w japońskiej korporacji" Piotr Milewski

 

 

 

 

Zabawny, a przy tym przejmujący zbeletryzowany opis pięciu lat pracy w japońskim przedsiębiorstwie. Jak zatrudnia się, pracuje i odchodzi z firmy w Japonii.

Trzydziestoletni bohater rozpoczyna pracę w firmie K. Okazuje się, że jest jedynym obcokrajowcem, pośród sześciuset pracowników korporacji. Musi dostosować się do nowych warunków i wymagań. Przywdziewa strój roboczy, przesiaduje długie godziny w biurze, bierze udział w naradach, wyjeżdża w delegacje i na wycieczki pracownicze, spędza weekendy z Prezesem i wieczory z kolegami z pracy.

 

Opis książki

 

 

 

 

 

Autor: Piotr Milewski

Język oryginalny: polski

Kategoria: Literatura piękna

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik

Rok pierwszego wydania: 2020

Liczba stron: 270

 

 

 

     O książce "Planeta K. Pięć lat w japońskiej korporacji" nie było bardzo głośno, jednak zarówno tytuł jak i opis ogromnie mnie zaintrygował. W swojej karierze zawodowej zdarzyło mi się pracować w korporacji, jednak byłam ciekawa jak to wygląda w zupełnie innej kulturze. Niestety mam dość mieszane odczucia po lekturze tej pozycji...

     W "Planecie K. (...)" mamy opisane jak wyglądała praca Pana Piotra w japońskiej korporacji przez kilka lat. Od samej rozmowy rekrutacyjnej, przez nowe wyzwania jak i rozstanie z daną firmą. Przyznam, że kultura japońska jest mi całkowicie obca, więc wszystkie opisywane tu wydarzenia były dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Co prawda w opisie znajdziemy informację, że jest to nieco zbeletryzowana historia, jednak i tak, przynajmniej mam taką nadzieję, coś z tego co tu zostało przedstawione jest prawdą. Dla mnie było to całkiem ciekawe doświadczenie zapoznawanie się z treścią, gdyż wszystko wydawało mi się tak obce i nieco absurdalne. Jednak było kilka momentów, które mnie nieco nużyły i miałam wrażenie, że niektóre tematy się powtarzały, tylko zostały opisane nieco innymi słowami. Przyznam, że miałam nadzieję, że dowiem się z tej pozycji nieco więcej jak faktycznie wygląda praca w japońskiej korporacji i będzie tu zdradzone nieco więcej 'smaczków', które mogłyby pomóc lepiej zrozumieć tę kulturę.

     Styl autora według mnie całkiem przyjemny w odbiorze. Choć nie wszystkie zagadnienia ogromnie mnie zainteresowały to jednak i tak z pewnym zaangażowaniem byłam w stanie zapoznawać się z poruszanymi tu wątkami. Wydanie elektroniczne czytałam z aplikacji Empik Go i było ono dobrze przygotowane - nie mogę nic złego pod tym względem napisać.

     "Planeta K. Pięć lat w japońskiej korporacji" to pozycja po której oczekiwałam chyba czegoś nieco innego i może przez to okazała się dla mnie pewnym rozczarowaniem. Nie mogę jednak napisać, żeby była to zła książka, gdyż na pewno znajdą się czytelnicy, którzy odnajdą tu coś dla siebie i będą zadowoleni z treści. Pomimo wszystko uważam, że lektura tej pozycji była ciekawym doświadczeniem i nie żałuję, że poświęciłam na nią swój czas.

     Moja ocena: 6/10.

"Becoming. Moja historia" Michelle Obama

 

W swoim życiu pełnym znaczących dokonań Michelle Obama stała się jedną z najbardziej ikonicznych i ujmujących kobiet naszych czasów.

Jako Pierwsza Dama Stanów Zjednoczonych – i pierwsza Afroamerykanka na tym stanowisku – pomogła uczynić Biały Dom bardziej otwartym niż kiedykolwiek wcześniej. Została wielką rzeczniczką kobiet, zarówno tych w USA, jak i na całym świecie, gruntownie zmieniając przyzwyczajenia rodzin w zakresie zdrowszego i bardziej aktywnego życia.

Towarzyszyła mężowi, gdy prowadził Amerykę poprzez niektóre z najtrudniejszych chwil w historii kraju. A przy tym pokazała nam, jak się poruszać na parkiecie, totalnie wymiatała w Carpool Karaoke i wychowała dwie trzeźwo myślące córki, chociaż media, które nie wybaczają, cały czas patrzyły jej na ręce.

W tych wspomnieniach, historii głęboko przemyślanej i opowiedzianej z porywającą swadą, Michelle Obama zaprasza czytelników do swojego świata. Porządkuje doświadczenia, które ją ukształtowały – od dzieciństwa w południowym Chicago, przez lata pracy na kierowniczym stanowisku, kiedy musiała pogodzić macierzyństwo z karierą, aż do czasu spędzonego w najsłynniejszym domu świata. Swoje zwycięstwa i porażki, zarówno te publiczne, jak i prywatne, opisuje z niezawodną szczerością i wielkim humorem, opowiadając historię swego życia w taki sam sposób, w jaki je przeżyła: we własnych słowach i na własnych warunkach.

Ciepła, mądra i odkrywcza – książka "Becoming" to zaskakująco intymny rozrachunek w wykonaniu kobiety wrażliwej i stanowczej, która konsekwentnie przerastała cudze oczekiwania. Jej opowieść potrafi natchnąć do tego samego.

Michelle Robinson Obama sprawowała funkcję Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych w latach 2009–2017. Po ukończeniu Uniwersytetu Princeton i Harvard Law School Michelle Obama rozpoczęła swoją karierę jako prawniczka kancelarii Sidley & Austin w Chicago, gdzie poznała przyszłego męża, Baracka Obamę. Następnie pracowała w biurze burmistrza Chicago, na chicagowskim uniwersytecie oraz w University of Chicago Medical Center. Założyła również chicagowską kapitułę organizacji Public Allies, która przygotowuje młodych ludzi do pełnienia służby publicznej. Państwo Obamowie aktualnie mieszkają w Waszyngtonie i mają dwie córki, Malię i Sashę.

Opis książki

 

 

 

Autor: Michelle Obama

Tytuł oryginalny: Becoming

Język oryginalny: angielski

Tłumacz: Żukowski Dariusz

Kategoria: Literatura piękna

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik

Rok pierwszego wydania: 2018

Rok pierwszego wydania polskiego: 2019

Liczba stron: 520

Czas trwania: 18h 25m

Lektor: Agata Kulesza

 

 

 

     O książce Michelle Obamy pt. "Becoming. Moja historia" słyszałam wielokrotnie i to w dużej mierze w samych superlatywach. Miałam ogromne obawy czy również ja będę w stanie zachwycać się treścią tak jak inni czytelnicy. Jednak wreszcie sięgnęłam po tę pozycję w formie audiobooka i w sumie nie żałuję, że koniec końców się na nią zdecydowałam.

     W tej pozycji Michelle Obama opisała w bardzo przystępny sposób swoją historię życia - od dzieciństwa do czasów gdy jej mąż zakończył prezydenturę. Samo jej życie według mnie w ogóle nie podlega ocenie, więc nie zamierzam oceniać treści jako takiej. Jednak moim zdaniem wszystko zostało bardzo dobrze przedstawione i była tu swego rodzaju ciągłość, dzięki czemu nie czułam się zagubiona podczas lektury. Pomimo moich obaw bardzo dobrze słuchało mi się historii autorki i z ogromnym zaciekawieniem zapoznawałam się z jej zmaganiami. Dla mnie ta pozycja jest pełna inspiracji i w pewien sposób zmotywowała mnie do pewnego rodzaju działania, aby nie poprzestać na laurach. Jedyne czego mogę żałować, to to, że zdecydowałam się na tę pozycję dopiero teraz.

     Styl jakim została napisana ta książka jest zaskakująco lekki w odbiorze. Jedną z moich obaw był ciężki język, przez który bardzo ciężko byłoby mi przebrnąć jednak całe szczęście pozytywnie się zaskoczyłam. Mam wrażenie, że udało się napisać tę pozycję bardzo lekkim piórem, dzięki czemu wręcz płynęło się przez treść. Jedynie mam pewien zarzut do lektorki - kilkukrotnie były błędnie wymawiane niektóre nazwiska czy niektóre nazwy z angielskiego. Co do innych aspektów nie mam żadnych zarzutów.

     "Becoming. Moja historia" to według mnie bardzo dobra pozycja, nie tylko dla osób interesujących się polityką. Dla niektórych, tak jak w moim przypadku, może być pewną inspiracją do działania, a inni znajdą tu dla siebie coś innego. Z czystym sercem mogę polecić tę pozycję, nawet osobom, które nie przepadają za autobiografiami.

     Moja ocena: 7/10.

"Na sygnale. Z życia ratownika medycznego" Lysa Walder

 

Na chodniku leży nastolatek, wykrwawiający się z rany kłutej. Zrozpaczona i zszokowana matka patrzy oniemiała, jak jej córka przechodzi bardzo silny atak astmy. Młody mężczyzna rzuca się pod pociąg w Sylwestra o północy.

Niewielu ludzi wyobraża sobie życie w świecie, w którym takie sytuacje należą do codzienności.

Dla ratowniczki medycznej Lysy Walder te i tysiące innych wezwań są częścią pracy. Lysa często widzi tragedie, przerażenie i stratę. Jest świadkiem wszystkich skutków dzwonienia pod numer 112, do największego i najbardziej zapracowanego serwisu pogotowia ratunkowego na świecie.

Lysa jest pielęgniarką na ostrym dyżurze i ratowniczką medyczną od ponad 15 lat. W tej książce opowiada historie kryjące się za wyjącymi syrenami i migoczącymi niebieskimi światłami karetek oraz zdradza, jak to naprawdę jest mieć pracę, w której nieustannie staje się twarzą w twarz ze śmiercią i przeznaczeniem.

Fascynujące i przyprawiające o dreszcze historie opowiadające o gwałtownie przerwanych życiach, złamanych sercach, ale także o nadziei.

Opis książki

 

 

 

 

Autor: Lysa Walder

Tytuł oryginalny: Fighting for your life: A Paramedic's Story

Język oryginalny: angielski

Kategoria: Literatura piękna

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik

Rok pierwszego wydania: 2008

Rok pierwszego wydania polskiego: 2020

Liczba stron: 368

 

 

 

     Naszła mnie ostatnio ochota na książkę poruszającą tematy medyczne. Mój wybór padł na czekającą już od jakiegoś czasu na mojej półce pozycję "Na sygnale. Z życia ratownika medycznego". Nie do końca wiedziałam czego mogę się spodziewać, jednak pomimo wszystko miałam nadzieję na lekturę z którą dobrze spędzę swój czas.

     W tej pozycji mamy do czynienia z kilkudziesięcioma opowiedzianymi przypadkami wezwań z którymi autorka miała styczność jeżdżąc jako ratownik w karetce. Przyznam, że nigdy nie miałam okazji osobiście dowiedzieć się jak takie sytuacje wyglądają, ani z perspektywy pacjenta ani ratownika, więc tym bardziej było dla mnie to intrygujące. Z jednej strony jest to przerażające z jak błahych powodów czasami wzywana jest karetka, z drugiej natomiast część z opisanych tu sytuacji była dość przerażająca sama w sobie i tylko dla osób o mocnych nerwach. Dla mnie ta pozycja zawiera naprawdę ciekawe, jeśli można to tak określić, treści, które mogą zachęcić do zgłębiania medycznych tematów dostępnych w literaturze dla takich laików jak ja. Choć nie jest to dzieło wybitne i zdobędziemy po jej lekturze odpowiedniej wiedzy by zacząć diagnozować u siebie przedziwnych chorób to jednak nie uważam, żeby ta pozycja nie była warta uwagi. Wbrew pozorom z zainteresowaniem zapoznawałam się z treścią i były momenty, które wywoływały we mnie przeróżne emocje. Czasem śmiech a w innych sytuacjach dreszcze na całym ciele, lecz w pewien sposób wpłynęły na mnie, jako czytelnika.

     Styl autorki całkiem przystępny w odbiorze. Jak na książkę związaną z tematami 'około medycznymi' naprawdę lekko mi się ją czytało i byłam w stanie pochłonąć ją w ciągu jednego dnia. Zdaję sobie sprawę, że po jej lekturze nie zdobyłam ogromnej wiedzy, jednak mam ochotę sięgnąć po kolejne pozycje w tym temacie by nieco poszerzyć swoje horyzonty.

     "Na sygnale. Z życia ratownika medycznego" to całkiem niezła pozycja, która jest dobra dla takich laików jak ja, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tego typu tematami. Mnie osobiście zachęciła do zgłębienia się w literaturze związaną jako tako z szeroko pojętą medycyną, która jest napisana językiem, który zrozumie taki szary zwykły człowiek jak ja.

     Moja ocena: 6/10.

"Rzeczy, których nie wyrzuciłem" Marcin Wicha

Co zostaje po śmierci bliskiej osoby? Przedmioty, wspomnienia, urywki zdań? Narrator porządkuje książki i rzeczy pozostawione przez zmarłą matkę. Jednocześnie rekonstruuje jej obraz – mocnej kobiety, która w peerelowskiej, a potem kapitalistycznej rzeczywistości umiała żyć wedle własnych zasad. Wyczulona na słowa, nie pozwalała sobą manipulować, w codziennej walce o szacunek – nie poddawała się. Była trudna. Była odważna.

W tej książce nie ma sentymentalizmu – matka go nie znosiła – są za to czułość, uśmiech i próba zrozumienia losu najbliższej osoby. Jest też opowieść o tym, jak zaczyna odchodzić pierwsze powojenne pokolenie, któremu obiecywano piękne życie.

Opis książki

Autor: Marcin Wicha 

Język oryginalny: polski 

Kategoria: Literatura piękna 

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik 

Forma: esej / zbiór esejów 

Rok pierwszego wydania: 2017 

Liczba stron: 198 

Czas trwania: 3h 12min 

Lektor: Marcin Popczyński

     O książce Marcina Wichy pt. "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" było swego czasu bardzo głośno. Miałam pewne obawy przed sięgnięciem po tę pozycję - pomimo, że spotkałam się z wieloma pozytywnymi opiniami miałam wrażenie, że nigdy nie było odpowiedniego momentu aby się z nią zaznajomić. Stwierdziłam, że czas wreszcie nadrobić zaległości i mam wrażenie, że niestety moje obawy były trochę uzasadnione.
     W tej pozycji mamy do czynienia z esejami na temat matki oraz, jak sam tytuł głosi, rzeczy, których narrator się nie pozbył po jej śmierci. Pomimo, że mamy tutaj poruszonych kilka ważnych spraw i na dodatek nie zawsze opisywane osoby, były przedstawione w superlatywach to mam pewien niedosyt. Momentami miałam wrażenie, że jest to po prostu stworzona laurka na cześć zmarłej matki. Teoretycznie o zmarłych nie mówi się źle, jednak zabrakło mi tu czegoś, dzięki czemu niektóre osoby stałyby się bardziej... ludzkie? Część rozdziałów była według mnie za bardzo przegadana, mało wnosząca do treści. Poruszane tematy również nie nastrajają pozytywnie, a potrzebowałam na ten czas czegoś bardziej optymistycznego. Również nie byłam w stanie wczuć się w część opisywanych zdarzeń, gdyż nie doznałam uczucia utraty rodzica. Jestem w stanie dostrzec co tak mogło poruszyć wielu czytelników, jednak w moim przypadku nie był to chyba odpowiedni moment by sięgnąć po tę pozycję.
     Styl autora zaskakująco dobry w odbiorze, gdyż, nie wiem czemu, ale spodziewałam się trochę topornie przedstawionej treści. Choć nie wszystkie wątki trafiły do mnie bezpośrednio, były momenty gdy byłam w stanie z zainteresowaniem śledzić przedstawianą treść. Również lektor w tym przypadku odwalił kawał dobrej roboty nadając moim zdaniem odpowiedni ton lekturze.
     Książka "Rzeczy, których nie wyrzuciłem" to pozycja, która niekoniecznie trafiła w moje aktualne potrzeby czytelnicze i możliwości wczucia się w treść. Może za x lat będę w stanie bardziej docenić przedstawiony temat. Nie mówię nie tej pozycji, gdyż widzę ważną tematykę, lecz przypuszczam iż nie był to w moim przypadku odpowiedni moment na jej lekturę.

     Moja ocena: 6/10. 

"Uwolniona. Jak wykształcenie odmieniło moje życie" Tara Westover

We wspomnieniach zatytułowanych "Uwolniona" autorka opowiada historię wręcz magiczną. Tym z nas, dla których edukacja jest czymś oczywistym, trudno nawet sobie wyobrazić, ile poświęceń wymagało od Westover to, co osiągnęła. W inspirujący i wyjątkowy sposób przypomina nam ona, czym jest i czym powinna być dzisiaj edukacja.

Tara Westover urodziła się w górach Idaho, w rodzinie mormonów. Po raz pierwszy przekroczyła próg szkoły w wieku siedemnastu lat. Publiczna edukacja była jedną z wielu rzeczy, w stosunku do których był sceptyczny jej fanatycznie religijny ojciec. Gdy w domu rodzinnym pojawiła się przemoc, nie było nikogo, kto mógłby zainterweniować. Punktem zwrotnym dla dziewczyny okazał się moment, kiedy jeden z braci dostał się do college’u. Tara postanowiła pójść w jego ślady. Pragnienie wiedzy zmieniło jej życie, zaprowadziło za ocean i na inny kontynent, na Harvard i Cambridge. Dopiero wtedy zaczęła się zastanawiać, czy nie wyjechała zbyt daleko i czy istnieje jeszcze dla niej droga powrotna do domu. 

Opis książki

Autor: Tara Westover 

Tytuł oryginalny: Educated 

Język oryginalny: angielski 

Tłumacz: Szelewa-Kropiwnicka Barbara 

Kategoria: Literatura piękna 

Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik 

Rok pierwszego wydania: 2018 

Rok pierwszego wydania polskiego: 2019 

Liczba stron: 448

     O "Uwolnionej" słyszałam kilka ogromnie pozytywnych opinii na Instagramie. Przyznam, że zachęciły mnie one do sięgnięcia po tę pozycję, choć nie byłam pewna czy również i ja będę podzielać te zachwyty. Stwierdziłam jednak, że jeśli nie przeczytam to nie przekonam się na własnej skórze czy i mi się ta pozycja spodoba i wreszcie zabrałam się za czytanie.
     Na kartach tej książki autorka przedstawiła swoją historię życia. Od czasów kiedy była dzieckiem po zakończenie swojej edukacji. Pochodzi ona z rodziny o dość mocnych przekonaniach z którymi mi ciężko się utożsamić. Edukacja była dla mnie 'obowiązkiem' i nie musiałam wchodzić z rodziną na wojenną ścieżkę by móc zdobywać wiedzę. Wiele zachowań części z postaci było dla mnie wręcz niewyobrażalnych i nie mogłam pojąć tego, że można niektórych rzeczy zabraniać swoim dzieciom. Co dla mnie jest normalnością dla innych może być spełnieniem marzeń, bądź mogą być nawet nieświadomi tego, że niektóre sprawy są dla niektórych na wyciągnięcie ręki. Według mnie relacja Tary z jej rodzicami była łagodnie mówiąc toksyczna i mogę jedynie trzymać kciuki, żeby jednak kiedyś udało się jej osiągnąć całkowity spokój pod każdym względem.
     Styl autorki był w mojej opinii specyficzny. Początek tej pozycji był dla mnie dość ciężki do przebrnięcia przez sposób w jaki przedstawiała tę historię. Jednak jak oswoiłam się z jej piórem byłam w stanie przebrnąć do końca, choć przez niektóre opisywane wydarzenia nadal nie było to łatwe... Wydanie elektroniczne bardzo dobrze przygotowane i nie mam wobec niego żadnych zastrzeżeń. Idealnie współgrało ono z moim czytnikiem i znalazłam błędów, które mogłyby mi przeszkadzać w kontynuowaniu czytania.
     Ciężko nazwać lekturę "Uwolnionej" jako przyjemną jednak uważam, że jest to dobra książka. Co prawda nie porwała mnie ona aż tak mocno jak niektórych czytelników, lecz moim zdaniem jest to warta uwagi i godna polecenia pozycja. Dzięki niej można jednak docenić to jak łatwy mamy dostęp między innymi do własnej edukacji i samodoskonalenia.

     Moja ocena: 7/10. 

"#Szefowa. Najseksowniejszy prezes świata" Sophia Amoruso

Sophia Amoruso to szefowa sklepu internetowego Nasty Gal. W swojej książce zdradza tajemnicę sukcesu internetowego imperium mody, które warte jest 240 milionów dolarów.
Uchodzi za najwybitniejszego współczesnego sprzedawcę, ma ponad 550 tys. klientów na całym świecie i rocznie zarabia 100 milionów dolarów! Co ciekawe, 29-latka nigdy wcześniej nie pracowała na etacie, była po prostu dobrze ubraną studentką, która rzuciła szkołę. Teraz portal Business Insider okrzyknął ją najseksowniejszym prezesem świata.

Historia budowania potęgi Nasty Gal, modnego i niezwykle popularnego amerykańskiego sklepu internetowego, który sprzedaje ubrania vintage, jest równie ciekawa, co inspirująca. Tak jak jego szefowa, która od początku wychodzi z bardzo prostego założenia: „Moja filozofia to sprzedawanie rzeczy za wyższą cenę, niż je kupiłam". Nasty Gal nie ma sklepów stacjonarnych, prawie nie inwestuje w marketing, ale ma za to wielką bazę lojalnych fanów, dzięki aktywności na Facebooku, Twitterze, Pintereście i Instagramie. Liczba fanów firmy na Facebooku sięga prawie 831 tysięcy.

Opis książki

Autor: Sophia Amoruso
Tytuł oryginalny: #GIRLBOSS: How to Write Your Own Rules While Turning Heads and Turning Profits
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Krzewicka Marzanna
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik
Rok pierwszego wydania: 2014
Rok pierwszego wydania polskiego: 2014
Liczba stron: 192

     Kilka lat temu ogromnie pozytywne wrażenie wywarł na mnie serial "Szefowa" dostępny na platformie Netflix. Tym razem powróciłam jednak do tego świata za sprawą książki "#Szefowa. Najseksowniejszy prezes świata", którą już od jakiegoś czasu miałam na swoim czytniku.
     W tej pozycji możemy poznać losy autorki od jej młodzieńczych lat do momentu w którym jej firma ma bardzo ugruntowaną pozycję na rynku. Przyznam się, że choć nie przepadam za bardzo za autobiografiami czy pamiętnikami to w przypadku tego tytułu nie czułam znudzenia. W interesujący sposób przedstawione zostały zmagania autorki z trudami codziennego życia, samozaparciem i dążeniem do celu. Całe szczęście nie ma tu pompatycznych frazesów czy wyświechtanych zdań, które po wielokrotnym powtarzaniu tracą już sens. Choć nie jest to poradnik z cyklu jak zarabiać miliony i się nie narobić, przez co niektórzy mogą być tym rozczarowani, to uważam, że można wynieść z tej książki kilka cennych lekcji. Jeśli ktoś jest ciekawy tego jak młoda dziewczyna stała się jedną z bardzo poważanych osób w świecie mody to jest to pozycja dla Was!
     Styl pisania bardzo lekki i przyjemny w odbiorze dzięki czemu książkę można pochłonąć bardzo szybko. Na pewno nie można się nudzić podczas lektury tej pozycji. Wydanie elektroniczne dobrze zrobione, a grafiki przy każdym rozdziale bardzo czytelne, dzięki czemu wyglądały idealnie nawet na ekranie czytnika.
     Osobiście nie żałuję, że wreszcie sięgnęłam po tę książkę, choć nie wiem czy do niej powrócę. Bardziej nabrałam ochotę na ponowne obejrzenie serialu. Dla mnie przyjemnie było po prostu poznawanie tej historii, a czas spęczony na lekturze w większości w komunikacji miejskiej nie był przynajmniej czasem zmarnowanym.

     Moja ocena: 6/10.

"Córeczka tatusia" Cathy Glass

Mała zagubiona dziewczynka. Załamany ojciec. Wstrząsające odkrycie.

Siedmioletnią Beth wychowywał samotnie jej ojciec Derek. Matka odeszła, gdy dziewczynka miała dwa lata. Beth była dzieckiem miłym i na pozór otoczonym dobrą opieką. Cathy Glass szybko zaczęła mieć obawy, że jej relacja z ojcem nie jest taka, jak być powinna.

Oboje bardzo się kochali, a Derek rozpieszczał córkę i traktował ją jak księżniczkę. Jednak coś, czego Cathy nie potrafiła określić, budziło w niej niepokój. Jej mąż pracował wówczas w innym mieście i do domu przyjeżdżał tylko na weekendy. Wkrótce doszło do dramatycznych wydarzeń, które zniszczyły spokój dzieci Cathy i Beth, ich życie na zawsze się zmieniło.

Opis książki

Autor: Cathy Glass
Tytuł oryginalny: Daddy’s Little Princess
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Rajca Anna
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 2014
Rok pierwszego wydania polskiego: 2016
Liczba stron: 352

     Książka pt. "Córeczka tatusia" to już moje dziesiąte spotkanie z twórczością Cathy Glass. Wszystkie jej książki zrobiły na mnie ogromne wrażenie i dość długo po lekturze o nich myślałam. Byłam przekonana, że również ta pozycja będzie równie dobra co inne. Niestety czuję pewien niedosyt i małe rozczarowanie...
     W tej pozycji poznajemy historię siedmioletniej Beth. Przez długi okres wychowywał ją tylko jej ojciec a relacja, która pomiędzy nimi się wywiązała nie była do końca taka jaka powinna być pomiędzy rodzicem a dzieckiem. O ile sama historia dziewczynki była poruszająca i dotykała ważnego problemu miałam poczucie, że momentami schodziła na drugi plan. Odniosłam wrażenie, że w tej książce autorka musiała dać upust swoim odczuciom wobec swojego byłego męża. Zdaję sobie sprawę, że jej prywatne nieszczęścia znacząco wiązały się z tą historią jednak ja nie tego szukałam w tej powieści. Sama historia dotycząca dziewczynki część czytelników może wprawić w osłupienie, zniesmaczenie oraz wywołać cały szereg różnorodnych emocji. To jak kończą się losy Beth i Cathy wydaje się być trochę cukierkowe. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że historia jest oparta na faktach, wzbudziło ono we poczucie ulgi.
     Styl autorki - tak jak w przypadku innych jej powieści, tę czytało mi się bardzo płynnie. Język jakim została napisana wydaję się bardzo prosty w porównaniu z ładunkiem emocjonalnym jaki niesie ze sobą ta historia. Jedynym aspektem, który zaczął mnie tutaj irytować to niepotrzebne wstawki, typu "to był spokojny dzień, ale dopiero szokujące wydarzenia, które miały nadejść, pozwoliły mi się o tym dopiero później przekonać". Moim zdaniem były to niepotrzebne wstawki wybiegające w przyszłość i zdradzające, że zaraz coś się zdarzy.
     Wydanie tej książki mam na swojej półce w wersji papierowej. Znów jedynym elementem na który mogę narzekać to klejone strony oraz bardzo słaby materiał z którego została wykonana okładka. Pozostaje mi mieć jedynie nadzieje, że mój egzemplarz nie rozpadnie się zbyt szybko i będę mogła cieszyć się z niego przez dłuższy okres.
     "Córeczka tatusia" to dobra powieść, jednak autorka przyzwyczaiła mnie do czegoś lepszego, mocniejszego, wywołującego mętlik w głowie. Z jednej strony nie polecałabym tej pozycji na początek swojej przygody z autorką, choć dla osób o słabszych nerwach może być odpowiednia.

     Moja ocena: 6/10.

"Paryska żona" Paula McLain

 

Kiedy się spotkali, pachniał burbonem, mydłem, tytoniem i wilgotną bawełną. Ich fascynacja była natychmiastowa i obustronna. Kilka miesięcy później byli już małżeństwem.

Ernest Hemingway i Hadley Richardson.

Los rzucił ich do magicznego Paryża lat dwudziestych: stolicy światowej bohemy, pełnej gwarnych, zadymionych barów, gdzie zabawa trwała do białego rana. To tam, w atmosferze bogactwa i intensywności życia legendarnego "straconego pokolenia", rozkwitała ich miłość.

Do chwili, gdy pojawiła się druga kobieta.

Ale to właśnie o Richardson pod koniec życia i po kolejnych małżeństwach Hemingway powiedział, że "wolałby umrzeć, niż zakochać się w kimś innym niż Hadley".

To jest jej historia. 

Opis książki

Autor: Paula McLain
Tytuł oryginalny: The Paris Wife
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Rojkowska Anna
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 2011
Rok pierwszego wydania polskiego: 2016
Liczba stron: 400

     Zdanie na okładce "Magiczne lata dwudzieste w klimacie O północy w Paryżu Woody'ego Allena" na swój sposób mnie zachęciło. Co prawda tego konkretnego filmu nie widziałam, lecz kilka produkcji tego reżysera jednak przypadło mi do gustu. Bez większego zgłębienia się w opis książki zabrałam ją ze sobą z biblioteki. To był niestety błąd - gdybym bardziej się zainteresowała fabułą prawdopodobnie dłużej bym się zastanawiała czy jest w moim przypadku w ogóle sens czytania tej pozycji.
     W tej powieści poznajemy historię małżeństwa Ernesta Hemingwaya oraz jego pierwszej żony Hadley Richardson. Przyznaję się, że nie wiem na ile informacje w tej pozycji są prawdziwe a na ile podkręcone aby zaciekawić czytelnika i lepiej sprzedać tę powieść. Właśnie... bo niby jest to zarówno biografia jak i powieść, a dla mnie powieść zawiera dużo fikcji literackiej a biografia fakty i jestem trochę pod tym względem skołowana. Pomijając ten fakt autorka bardzo skupiła się również na tle historycznym, czyli dużo picia alkoholu, rozwiązłości seksualnej i ogólnie imprez. Niestety skojarzyło mi się to w dość jednoznaczny sposób z "Wielkim Gatsby'm" Fitzgeralda, a jak już wspominałam w tamtej recenzji i w podsumowaniu książka była moim rozczarowaniem z zeszłego roku. Co do "Paryskiej żony" mam dość mieszane odczucia, nie było tutaj takich emocji czy interesującej akcji, która w jakiś sposób sprawiłaby, że chciałabym zostać z tą książką na dłużej i się nią delektować.
     Bohaterowie - tutaj ciężko mi oceniać postacie, gdyż większość z nich rzeczywiście żyła w latach dwudziestych zeszłego wieku. Niestety niektórzy zostali potraktowani po macoszemu, choć moim zdaniem, mieli dość znaczny wpływ na losy dwójki głównych bohaterów, czyli Ernesta i Hadley.
     Styl autorki niczym mnie nie zachwycił ale także nie był oporny abym miała źle go ocenić. Autorka, moim zdaniem, napisała po prostu czterysta stron powieści w dość nijakim tonie. Ani sposób przedstawienia historii ani sama treść mnie nie zachwyciły. Również muszę przyczepić się do sposobu wydania tej książki, czyli znajome wszystkim klejone strony. Kolejnym aspektem jest bardzo miękka okładka, która jest wykonana z takiego materiału, że ani jej rogi, ani sama prosto w całości, nie wytrzymają zbyt długo w dobrym stanie.
     Całe szczęście nie zakupiłam tej książki za własne pieniądze a wypożyczyłam ją jedynie z biblioteki. Wątpię abym miała ochotę do niej kiedykolwiek powrócić, choć chyba nie żałuję że ją przeczytałam. Nie wpisuje się ona w moje gusta, lecz fani "Wielkiego Gatsby'ego" powinni być zadowoleni z kolejnej pozycji w podobnym klimacie.

     Moja ocena: 4/10.

"Nastoletnia panna młoda" Cathy Glass

Przerażona Zeena prosi wychowawczynię w szkole, by pomogła jej znaleźć miejsce w rodzinie zastępczej. Nikt nie wie, czego się boi. U Cathy dziewczynka stopniowo odzyskuje spokój, jednak ogromnie tęskni za młodszym rodzeństwem, które mieszka z rodzicami. Rodzina Zeeny jest bardzo tradycyjna, zakorzeniona głęboko w kulturze azjatyckiej. Rodzice zabraniają Zeenie wszelkiego kontaktu z rodzeństwem, ponieważ ich zdaniem dziewczynka okryła hańbą ich i całą lokalną społeczność bangladeską. 

Zeena usiłuje spotykać się z braćmi i siostrami potajemnie, jednak gdy dowiaduje się o tym jej ojciec, razem z wujkiem wciągają ją do auta i grożą. Jeśli nie przestanie przysparzać im problemów i nie będzie im posłuszna, obleją ją benzyną i podpalą. Mimo że Zeena pozostaje pod opieką nie tylko rodziny zastępczej, lecz także lokalnego ośrodka pomocy społecznej i policji, za bardzo się boi, by wnieść oskarżenie przeciw krewnym. Wreszcie któregoś dnia Cathy odkrywa wstrząsającą prawdę o Zeenie. Z ciężkim sercem stwierdza, że chyba nie będzie w stanie jej pomóc. 

Opis książki

Autor: Cathy Glass
Tytuł oryginalny: The Child Bride
Język oryginalny: angielski
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: biografia/autobiografia/pamiętnik
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 2014
Rok pierwszego wydania polskiego: 2016
Liczba stron: 336

     Po książki Cathy Glass sięgam z wielką przyjemnością. "Nastoletnia panna młoda" to najnowsza powieść na polskim rynku tej autorki, więc gdy tylko miałam okazję ją zakupić zrobiłam to bez wahania. Gdy tylko doniosłam ją do domu od razu zaczęłam lekturę.
     Jeśli ktoś kojarzy choć jedną pozycję tej autorki to wie, że porusza ona trudny temat, jakim są dzieci, które trafiają pod jej skrzydła, jako osoby prowadzącej 'rodzinę zastępczą'. W przypadku "Nastoletniej panny młodej" poznajemy historię Zeeny, która sama poprosiła o pomoc. Zanim jednak wyjawiła powód, który ją zmusił do tego czynu minęło wiele czasu. Tym razem poruszony został temat aranżowanych małżeństw małoletnich dzieci oraz całej otoczki z tym związanej. Jak zwykle nie zawiodłam się tą pozycją. Wzbudza ona w czytelniku wiele emocji, chwyta za serce i zmusza do przemyśleń. Jakim trzeba być człowiekiem aby coś takiego zrobić swojemu dziecku? Dla większości z nas jest to zapewne trudne do wyobrażenia lecz najgorszy jest fakt, że takie rzeczy mają rzeczywiście miejsce... 
     Bohaterowie i styl autorki - kilka recenzji książek tej autorki już znalazło się na moim blogu więc nie ma sensu powtarzać się. Również wydanie, które posiadam jest z tej samej serii co chociażby "Czy mnie pokochasz?" czy "Ukryty".
     Jestem zadowolona, że zabrałam się za tę pozycję. Jeśli ktoś równie mocno lubi twórczość autorki tak jak ja to nie powinien być zawiedziony.

     Moja ocena: 8/10.