"Ostatnia bitwa" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W końcowym, siódmym tomie opowieści, zatytułowanym „Ostatnia bitwa”, do śmiertelnego boju o Narnię staje wraz z garstką przyjaciół ostatni król, Tirian. Rzeczywistego zwycięzcę i prawdziwą Narnię ujrzy jednak tylko ten, kto przekroczy otwarte przez Aslana Drzwi. 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: The Last Battle
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1956
Rok pierwszego wydania polskiego: 1989
Liczba stron: 196

     "Ostatnia bitwa" to już siódmy, ostatni, tom cyklu "Opowieści z Narnii". Rzadko mi się to zdarza przy seriach ale czuję pewną radość, że już ją wreszcie skończyłam. Teoretycznie zła ta książka, jak i cała seria, ale jednak czuć, że to bardziej literatura dziecięca niż dla osób starszych.
     W tej pozycji mamy całkowity misz masz. Większość bohaterów, których poznaliśmy w poprzednich częściach, miała tutaj swój udział. Ciężko mi opisać w kilku słowach fabułę tej książki, gdyż dość wolno rozwijała się akcja. Niby coś się działo ale nie było to tempo, które wciągnie trochę bardziej wymagającego czytelnika. Dzieciom, czyli osobom dla których jest przeznaczona, jak najbardziej powinna odpowiadać treść tej pozycji. 
     W stylu autora nadal wyczuć można ten ton, jakim czasem mówi się do młodszych. Momentami bardzo infantylny, protekcjonalny. Moim zdaniem sama historia gdyby była przedstawiona w trochę inny sposób spodobałaby się większemu gronu odbiorców. 
     Wydanie bardzo ładnie zrobione. Nie było literówek, czy błędów, które by raziły oko czytelnika. Tylko te nieszczęsne klejone strony, choć tutaj książka nie wyglądała podczas czytania tak jakby miała za chwilę rozlecieć się w rękach.
     Jeśli ktoś ma własne dzieci "Opowieści z Narnii" to idealna propozycja dla czytania razem. W przypadku osób bezdzietnych jest ryzyko niedocenienia tej pozycji oraz całej serii.

     Moja ocena: 5/10.


Tak oto przedstawia się cały cykl "Opowieści z Narnii", który posiadam. Zastanawiam się nad sprzedażą więc jeśli ktoś chętny to niech pisze :).

"Siostrzeniec czarodzieja" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W tomie szóstym, zatytułowanym „Siostrzeniec czarodzieja”, Pola i Digory, wciągnięci w eksperymenty parającego się czarami wuja Andrzeja, trafiają do Innego Świata, gdzie stają się świadkami stworzenia Narnii wraz z jej mówiącymi zwierzętami i innymi niezwykłościami. Digory zwycięsko wychodzi z próby dostarczenia Aslanowi owocu Zaczarowanej Jabłoni, dzięki czemu koniec tej historii do początek wszystkim innym, które rozegrały się w Narnii. 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: The Magician's Nephew
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1955
Rok pierwszego wydania polskiego: 1988
Liczba stron: 202

     "Siostrzeniec czarodzieja" to już przedostatni tom cyklu "Opowieści z Narnii". Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą częścią. Jest to dotychczas chyba najlepsza pozycja opowiadająca dzieje dotyczące Narnii.
     W tej części poznajemy Polę i Digorego, dwójkę małych dzieci, które jako pierwsze miały możliwość poznania Aslana i zobaczenia krainę zwaną Narnią. Również w bardzo obrazowy sposób ukazane zostało powstanie owego magicznej świata w którym dzieją się inne części tego cyklu. Akcja toczy się bardzo szybko, już od pierwszych stron możemy się wciągnąć w historię dwójki małych dzieci i razem z nimi przeżywać przygody. Powieść stworzona tak, że możemy zatopić się w lekturze na jeden wieczór, zapominając o otaczającym nas świecie.
     Bohaterowie bardzo dobrze wykreowani. Autor postarał się aby postacie nie były jednakowe, które zlałyby się z innymi w całej powieści. Sam styl autora stał się jakby dojrzalszy, dzięki czemu nie odniosłam wrażenia, że książka jest pisana językiem typowym jak dla dziecka.
     Książka "Siostrzeniec czarodzieja" jest idealna na odprężenie po cięższym dniu, którą można by przeczytać zarówno ze swoim dzieckiem jak i samemu. Moim zdaniem jest to jedna z lepszych książek dedykowanych teoretycznie dla młodszych, którą przeczytałam jako dorosła.

     Moja ocena: 7/10.

"Koń i jego chłopiec" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W tomie piątym, zatytułowanym „Koń i jego chłopiec”, śledzimy pasjonującą ucieczkę z Kalormenu do Narnii dzielnego Szasty, pięknej księżniczki Arawis oraz mówiących koni: Briego i Hwin. Kim naprawdę jest Szasta i jaki to lew krąży wciąż wokół uciekinierów, odkrywamy dopiero na ostatnich stronicach książki... 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: The Horse and His Boy
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1954
Rok pierwszego wydania polskiego: 1987
Liczba stron: 216

     "Koń i jego chłopiec" to już piąty tom z cyklu 'Opowieści z Narnii'. Nie przypadł mi on dość szczególnie do gustu ale skoro zalega on u mnie na półce to zawzięłam się i postanowiłam sukcesywnie czytać i kiedyś wreszcie go zakończyć. Dużo lepsze wrażenie zrobiła na mnie ekranizacja pierwszej części niż sama książka.
     Przechodząc jednak do tego konkretnego tomu - fabuła pozycji jest zaskakująco ciekawa. Książkę pochłonęłam w jeden wieczór. W tej publikacji znów znajdziemy wiele nadprzyrodzonych istot, lecz są one tak przedstawione, że aż chcemy poznać je jeszcze bardziej. Nie ma tutaj sytuacji, że są one upychane na siłę, tak aby tylko były, aby przyciągnąć uwagę czytelnika, jak to bywa w niektórych pozycjach. Moim zdaniem można wiele wynieść dla siebie z tej pozycji, będąc zarówno kilkulatkiem, jak i mając znacząco więcej lat na karku. Każdy może z niej nauczyć się wiele o ile czytelnik otworzy się na treść którą autor chce przekazać.
     Bohaterowie - już chyba pisałam, że Łucja jest moją ulubioną postacią z tej serii i całe szczęście wystąpiła ona w tej pozycji. Co prawda mała tutaj była jej rola lecz jednak się pojawiła :). Wykreowane postacie są na prawdę bardzo dobrze przedstawione. Jeśli chcecie lepiej poznać moją opinię na temat stylu autora to zapraszam do recenzji pierwszej części cyklu, czyli "Lew, czarownica i stara szafa". Nie zmienił się on zbytnio od tej pozycji.
     Pomimo, że również starszy czytelnik odnajdzie w tej książce coś dla siebie, moim zdaniem, nadal jest to seria bardziej typowa dla dzieci. O ile kiedyś to się zdarzy, chciałabym ją przeczytać swoim pociechom, natomiast jako osoba już dorosła może nie do końca jestem w stanie dostrzec urok tej książki. Pomimo to uważam, że jest warta przeczytania.

     Moja ocena: 6/10.

"Srebrne krzesło" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W tomie czwartym, zatytułowanym „Srebrne krzesło”, Eustachy i Julia, obdarzeni przez Aslana misją odnalezienia zaginionego królewicza Narnii, wędrując w towarzystwie dzielnego Błotosmętka przez budzące zdumienie i grozę krainy, odkrywają, że przeciwstawienie się złu daje zadziwiającą siłę do walki z nim. 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: The Silver Chair
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1953
Rok pierwszego wydania polskiego: 1987
Liczba stron: 236

     "Srebrne krzesło" to już czwarty tom z cyklu "Opowieści z Narnii". Nie spodziewałam się po tej pozycji zbyt wiele i zbyt dużo od niej nie dostałam. Po pozycji "Podróż 'Wędrowca do Świtu'" miałam minimalną nadzieję, że będzie tylko lepiej. Niestety... 
     W tej pozycji nie spotkamy już żadnego z bohaterów, których poznaliśmy w "Lew, czarownica i stara szafa", czyli Łucji, Edmunda, Zuzanny czy Piotra. To właśnie, między innymi, oni nadawali magii tej krainie. Tym razem poznajemy historię Eustachego (którego mogliśmy poznać we wcześniejszym tomie) oraz Julii, którzy mają za zadanie odnaleźć zaginionego syna księcia Kaspiana. Niestety fabułą ta pozycja mnie nie zachwyciła. Dla mnie jest to pod tym względem najsłabsza część. Może niektórzy bardziej zidentyfikują się z tą pozycją, bardziej ją docenią jednak dla mnie nie niesie ona ze sobą zbyt wielu wartości, które można by wpajać młodym umysłom.
     Bohaterowie - cóż, tak jak wspomniałam, żaden z czwórki wcześniej poznanych bohaterów tutaj się nie ukazuje. Ci, których mamy wydają się być dość słabo wykreowani. Co prawda nie są tragicznie źle przedstawieni lecz również nie zachwycają. Może nie potrafiłam ich docenić, ze względu na to, że nie było tutaj Łucji, którą, pomimo jej wad, najbardziej polubiłam? Styl autora - nadal w dużym stopniu odczuwalne jest to, że książki z tego cyklu są przeznaczone dla młodszych, lecz zdążyłam się już przyzwyczaić. Dzięki temu nie przeszkadza mi to w takim stopniu jak w przypadku pierwszej części cyklu.
     Teoretycznie nie męczyłam się podczas czytania, nawet przyjemnie i większego 'stresu' przeczytałam tę książkę lecz nie zrobiła na mnie ona zbyt dużego wrażenia. Wątpię, żeby na dłużej pozostała w mojej głowie. Nie zamierzam Was namawiać ani zniechęcać do tej pozycji. Nie wiem czy są lepsze pozycje, które mogą jednocześnie uczyć i bawić młodszych,  gdyż nie mam własnych dzieci. Oceniam jedynie ze swojego punktu widzenia.

     Moja ocena: 5/10.

"Podróż "Wędrowca do Świtu"" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W tomie trzecim słynnego cyklu, „Podróży Wędrowca do Świtu”, Edmund i Łucja w towarzystwie swego arcyniesympatycznego kuzyna Eustachego trafiają na żaglowiec króla Kaspiana. Obfitująca w najniezwyklejsze przygody morska wyprawa – dzięki mądremu Lwu Aslanowi – staje się podróżą ku własnej tożsamości i dojrzałości. 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: The Voyage of the "Dawn Treader"
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1952
Rok pierwszego wydania polskiego: 1985
Liczba stron: 248

     Książka "Podróż "Wędrowca do Świtu" to kolejny tom z cyklu "Opowieści z Narnii". Mam zaczętych wiele serii książek dlatego też sukcesywnie zamierzam je wreszcie 'kończyć'.

     W tym tomie spotykamy się znów z Łucją i Edmundem. Nową postacią jest ich niezbyt miły kuzyn Eustachy. Jak dla mnie jest to, jak dotąd najlepsza część opowieści o Narnii. Najwięcej jest tutaj elementów, które niosą przesłanie i mogą dzieciom lepiej poznać różnice pomiędzy dobrym i złym zachowaniem. Może również i części dorosłym taka lekcja by się przydała ;). Pomimo, że nadal czuć trochę moralizatorki ton jakim posługuje się autor uważam pozycję za raczej udaną.
     Bohaterowie - zarówno Ci których można poznać w poprzedniej części jak i Ci nowi bardzo dobrze nakreśleni. Nie zostali spłyceni ani stworzeni tylko po to aby byli. Styl autora, tak jak w poprzednich tomach, można wyczuć, że książki skierowane są raczej do osób młodszych niż tych, którzy mają 20+. 
     Młodszym osobom warto podsunąć tą pozycję do przeczytania. Moim zdaniem powinni być zadowoleni. Tym starszym sama nie wiem czy polecać. Na pewno znajdą się zwolennicy jak i przeciwnicy, zarówno całej serii jak i samej tej pozycji. Dla mnie czas spędzony z tą książką był miłym odprężeniem się w niedzielne popołudnie.
     Moja ocena: 6/10.

"Książę Kaspian" Clive Staples Lewis

Narnia to pełna uroku i niezwykłych tajemnic kraina, którą czwórka młodych ludzi próbuje uratować przed siłami władców zła. Stworzył ją i opisał w siedmiotomowym cyklu „Opowieści z Narnii” C. S. Lewis (1898 – 1963), profesor uniwersytetu w Cambridge, zainspirowany zapamiętanym z dzieciństwa obrazem fauna idącego przez zaśnieżony las z parasolem i paczkami.

W tomie drugim słynnego cyklu, „Księciu Kaspianie”, Piotr, Zuzanna, Edmund i Łucja spieszą na pomoc prawowitemu władcy Narnii, Księciu Kaspianowi, który toczy śmiertelny bój o prawo do tronu. Jakie będą tego rezultaty, zdaje się rozumieć tylko mądry Lew Aslan. 

Opis książki

Autor: Clive Staples Lewis
Tytuł oryginalny: Prince Caspian
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Polkowski Andrzej
Kategoria: Literatura piękna
Gatunek: dziecięca, młodzieżowa
Forma: powieść
Rok pierwszego wydania: 1951
Rok pierwszego wydania polskiego: 1985
Liczba stron: 224

     "Książę Kaspian" to drugi tom przygód o Narnii. Czasem dla relaksu mam ochotę przeczytać mniej wymagającą pozycję a ta nadawała się do tego idealnie. Niestety również i ta książka, tak jak "Lew, czarownica i stara szafa", nie zrobiła na mnie ogromnego wrażenia. 
     Czwórka rodzeństwa tym razem przybywa do Narnii aby pomóc Księciu Kaspianowi odzyskać panowanie w Narnii, setki lat po tym, jak sami w Starej Narnii mieli w niej władze. Sam pomysł nie jest zły, jednak rozwinięcie niektórych wątków jest bardzo słabe. Nadal czuć, że fabuła skierowana jest bardziej dla bardzo młodych osób, którym zbyt dużej dawki brutalności nie powinno się przedstawiać :). 
     Bohaterowie, styl autora czy samo wydanie - rozpisywałam się o tym przy pierwszym tomie "Opowieści z Narnii" więc nie będę tego kopiować. Nic się nie zmieniło pod tym względem w stosunku do poprzedniczki.
     Na młodszych dzieciach pozycja zapewne zrobi ogromne wrażenie, jednak ja już jestem chyba za stara na tego typu książki. Swoim latoroślom pewnie dałabym ją do przeczytania.

     Moja ocena: 4/10.